دانشگاه علوم پزشکی ایران
Iran University of Medical Sciences
  • گزارش تصویری
  • فیلم و صوت
  • درباره ما
  • انتصابات
  • پایگاه فرهنگسازی سلامت



درباره روابط عمومی
شماره های تماس با ما 02186701
پست الکترونیکیiumspr@iums.ac.ir
آدرس: اتوبان شهید همت بین شیخ فضل ا.. نوری و شهید چمران دانشگاه علوم پزشکی ایران مرکز همایشهای رازی روابط عمومی


تاریخچه
درباره روابط عمومی
شماره های تماس با ما
پست الکترونیکی
آدرس


سلامت در اورژانس

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۷/۵/۱۷ | 
سلامت در اورژانس

به گزارش روابط عمومی دانشگاه ؛ دکتربابک زمانی  ؛ عضو هیئت علمی گروه نورولوژی دانشگاه علوم پزشکی ایران در گفتگو با روزنامه شرق عنوان کرد:

- کودک به یک بیماری ارثی در سیستم حرکتی مبتلاست. دارویی اخیرا پیدا شده که شدت بیماری را اندکی کاهش می دهد. قیمت دارو برای یک ماه رقمی نجومی است که نمی توان باور کرد. تعداد ماه های درمان هم روشن نیست.
- آقای ٤٨ ساله ای است که از سال گذشته مبتلا به ای ال اس شده. از یک داروی ژاپنی خبردار شده که گویا در درمان ای ال اس به تأیید رسیده. باز هم اثر قطعی نداشته، ولی سیر بیماری را اندکی طولانی تر می کند.
در تنگنای اقتصادی کشور وظیفه من به عنوان پزشک معالج در برابر چنین درخواست هایی چیست و چه خواهد بود؟ به عنوان پزشک مدیر و برنامه ریز چه؟ آیا باید چشم بر تمام حقایق واقعا موجود بست و به اصرار خواهان ارائه چنین درمان هایی شد؟ پس تکلیف بسیاری از درمان های اساسی تر که روی هوا می روند، چیست؟ یا باید به طور کلی منکر چنین درمان هایی شد و یکسره پاسخ منفی داد که در آن صورت حدی که درمان های ضروری و غیرضروری را در ذهن من از هم جدا می کند کجاست و چگونه می توان آن را تعیین کرد؟
بی تردید عبور از تنگناهای تاریخی وظایفی دشوارتر و به لحاظ اخلاقی پیچیده تر پیش پای پزشکان، نه به دلیل عنوان و شغلی که دارند، بلکه به دلیل وظایف ذاتی پزشکی شان می گذارد. جامعه پزشکی کشور ما یک بار در دوران جنگ ایران و عراق از این تنگنا سربلند بیرون آمده است.
این وظایف بسته به موقعیتی که پزشکان ایرانی دارند اشکال متنوعی به خود می گیرد. دشوارترین وظایف اخلاقی در جهت سوگند پزشکی، برعهده پزشکانی است که مسئولیتی در سیستم سلامت دارند. به طور منطقی در هر شرایطی، وظیفه مراقبت از سه گروه بیماران در اولویت وظایف هر دولتی است؛ اول بیماران اورژانسی، دوم بیماران ناتوانی که نیاز به مراقبت دائمی دارند و سوم بیماران متعلق به دهک های پایین اقتصادی کشور که روز به روز در حال افزایش هستند. در شرایط اضطراری کشور، این وظیفه ذاتی اهمیتی صد چندان پیدا می کند، اما دشواری بیشتر در آن است که مدیریت سایر بیماری ها نیز نباید به دست فراموشی سپرده شود و باید سیاستی عقلانی و قابل دفاع برای آنها هم اندیشیده شود. جزئیات را نمی توان برشمرد، اما آشکار است که برای افتراق ضروری از غیرضروری، درجه بندی ضروری و نحوه هزینه کردن منابع تنها باید به گروه های علمی دانشگاهی و نه تصمیمات خلق الساعه اطمینان کرد. به علاوه در محدودیت های به شدت واقعی، تنها باید به واقعیاتی که دانش روز دیکته می کند تکیه کرد و نه خواب و رؤیاهایی که سنت، حاشیه و... آنها را برجسته می کنند. از سوی دیگر بسیاری از محدودیت هایی که به شکل عرف و عادت درآمده اند در شرایط اضطرار باید تغییر کنند؛ فی المثل راه های متعدد همکاری و همیاری پزشکان ایرانی خارج از کشور با وطن خود تسهیل شوند و مورد تشویق قرار گیرند. در شرایطی که کشور ما را نیرویی تهدید می کند که کمپین های گسترده بین المللی در برابر او در حال شکل گیری است، کشور می تواند از امکانات سازمان های بین المللی پزشکی هم بهره بگیرد. واقعیت آن است که قطع رابطه جامعه پزشکی کشور با جوامع پزشکی بین المللی که آن هم عمدتا دلایل سیاسی و اجتماعی داشته، تا همین الان باعث صدمات بسیاری بوده است. محدودیت های جدید بی تردید تأثیرات عمیق تری بر این رابطه خواهد گذاشت که دود آن مستقیما به چشم بیماران و در درجه بعد به چشم جامعه پزشکی خواهد رفت.
به عنوان پزشک معالج و به تبع آن عضو انجمن های پزشکی باید تلاش کرد تا از پوسته های تنگ تخصص خود بیرون بیاییم و کلیت سلامت جامعه را در نظر آوریم. این اخلاقی است به شدت خلاف عادت، چراکه پیشرفت های سرسام آور تکنولوژیک و فرهنگ <<خودی>>پسند ما افق نگاه ما را به آن سوی دستگاهی که با آن کار می کنیم محدود کرده است. در یاد ندارم انجمن پزشکی ای را که از یک تکنیک پیشرفته در رشته تخصصی خود به جهت منافع اولی تر سلامت، حتی در همان رشته تخصصی چشم پوشیده باشد یا انجمن تخصصی ای که یک نقیصه ملی سلامت در رشته ای مجاور رشته خود را درخواست کرده باشد. در یاد ندارم حتی یک متخصص در مناقشات فی مابین تخصص های مختلف جانب حریف را بگیرد. البته که فرا رفتن از افق نگاه و نگریستن به کل و دست یافتن به نوعی توازن در خدمات سلامت، نه تنها خصلت ذاتی خدمات سلامت و مدرن ترین تعریف فرهیختگی و روشنفکری است، اما در شرایط اضطراری کاری است اجتناب ناپذیر. نکته مهم دیگر در شرایط اضطرار عبارت است از توجه و رعایت مدرن ترین اصول اخلاق حرفه ای، ولو آنکه هنوز به شکل قانون درنیامده باشند یا حتی کسی ضوابط آن را تدوین نکرده باشد. رعایت اصول اخلاق حرفه ای در ارتباط با شرکت های تجاری یکی از همین اصول اخلاقی است. جامعه در تنگنا توان پرداخت برای مصارف القاشده توسط شرکت های دارویی را ندارد. در هیچ جامعه ای این ارتباط اخلاقی نیست، اما در دوران بحران نه تنها این ارتباط که عدم مقابله با چنین ارتباطاتی هم غیراخلاقی است. اخیرا برخی از انجمن ها به صورت جدی و رسمی خواهان ممنوعیت ورود و توزیع برخی داروهای بی اثر شده اند که اقدامی بسیار مفید است. مسئولیت پذیری انجمن ها در برخورد با تخلفات همکاران خودشان و نظارت بر رعایت اصول اخلاقی ارتباط با شرکت ها، درعین حال دارای این خاصیت هم هست که ایشان را بیش از پیش مورد وثوق نشان داده و اتکای هرچه بیشتر بر گروه های علمی را برای برنامه ریزی سلامت، آن هم در شرایط اضطرار مقدور می کند.


 


CAPTCHA code
دفعات مشاهده: 521 بار   |   دفعات چاپ: 31 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر