دانشگاه علوم پزشکی ایران
Iran University of Medical Sciences
  • گزارش تصویری
  • فیلم و صوت
  • درباره ما
  • سلامت و تندرستی
  • تاریخ شفاهی
  • انتصابات
  • معرفی گروههای آموزشی دانشگاه



درباره روابط عمومی
شماره های تماس با ما
پست الکترونیکیiumspr@iums.ac.ir
آدرس: اتوبان شهید همت بین شیخ فضل ا.. نوری و شهید چمران دانشگاه علوم پزشکی ایران مرکز همایشهای رازی روابط عمومی

گفتگو با دکتر شبنم نوحه سرا؛ دانشیار گروه روانپزشکی دانشگاه ایران درس هایی که در دوران کرونا آموختیم

 | تاریخ ارسال: 1400/7/28 | 
درس هایی که در دوران کرونا آموختیم
گفتگو با دکتر شبنم نوحه سرا؛ دانشیار گروه روانپزشکی دانشگاه ایران
درس هایی که در دوران کرونا آموختیم
قریب به دو سال است که ویروس کرونا جهان را فرا گرفته و تبعات زیادی به همراه خود برای بشر ایجاد کرده است. بیماری، رکود اقتصادی و از دست دادن عزیزان، از جمله دستاوردهای تلخ این ویروس برای انسان بوده اما با تغییر سبک زندگی و کار، دوره نوینی در کسب و کار و ارتباطات نیز بوجود آمد که باید مورد توجه قرار گیرد .
به همین بهانه روابط عمومی دانشکده پزشکی با دکتر شبنم نوحه سرا؛ دانشیار گروه روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران گفتگویی انجام داده که به آن می پردازیم.
خانم دکتر با گذشت حدود دو سال از درگیری جهان با ویروس کرونا، به نظرشما آیا دستاوردهای مثبتی هم می توان از این دوران داشت؟
بله همینطوره، سالهای آینده در تاریخ می‌خوانند که چند سالی مردم جهان درگیر یک بیماری واگیر بودند که آنها را خانه‌نشین و کسب و کارها را تعطیل کرد. روی صورت‌ها نقاب زد و همنوعانی را به سوگ نشاند. اما آیا می‌توان امیدوار بود نسلی که این دوران را تجربه کرده، دستاوردهایی از این دوران سخت با خود داشته باشد و کرونا با تمام تلخی‌هایش، درس و توشه‌ای هم همراه ما کرده باشد؟ گرچه هنوز سایه مزاحم کرونا از روی ما برداشته نشده، به نظر می‌رسد الان فرصت مناسبی برای اندیشیدن به این درس‌ها و دستاوردها باشد. از جمله دستاوردهای کرونا برای انسان می توان به تجربه زندگی و کار در فضای آنلاین، تعادل بین مراقبت کافی و آرامش، تعادل بین مراقبت کافی و آرامش، همدلی با خود، درک حضور دیگران  از لحظه لذت بردن اشاره کرد که درادامه به شرح این موارد می پردازیم.
تجربه زندگی و کار در فضای آنلاین را چگونه ارزیابی می کنید؟
گرچه بار اصلی تعاملات انسانی با حضور فیزیکی امکان‌پذیر است اما فضای آنلاین نیز امکانات زیادی برای برخی فعالیت‌ها فراهم کرده؛ از برنامه‌های آموزشی و جلسات کاری گرفته تا برخی معاشرت‌های اجتماعی، مراسم جشن و سوگواری و دورهمی‌های دوستانه. شاید تا دو سال پیش تصور این حجم از کار آنلاین برای مان قابل باور نبود، اما این را وقتی از عمق جان درک کردیم که در این مدت به ناچار مجبور شدیم حجم عمده‌ای از فعالیت‌های‌مان را در این فضا بگذرانیم. حالا به سختی‌ها و محدودیت‌هایش تن داده‌ایم و آماده ایم که بهتر و متناسب‌تر از امکانات و مزیت‌های آن، حتی بعد از برداشته شدن محدودیت‌های کرونایی، بهره‌مند شویم.
چگونه می توانیم بین نگرانی از بیماری و داشتن آرامش تعادل برقرار کنیم؟
ترس مفرط، آرام و قرار و قدرت مراقبت از خودت را از بین می‌برد و بدون ترس، رعایت بهداشت و مراقبت از خطرهای واقعی کمرنگ می‌شود. ترس زیاد و بی‌خیالی هر دو زیان‌آور هستند. جای مناسب را باید در نقطه‌ای همین حوالی نگرانی و تسلط به خود جستجو کرد. این که هم گوش به زنگ و هوشیار بمانیم و هم بتوانیم زندگی‌مان را پیش ببریم، نیازمند توانایی و تمرین است و اگر به این تعادل دست پیدا کنیم، در موقعیتهای دیگر زندگی هم می‌توانیم از آن استفاده کنیم.
به نظر شما چگونه می توان در این دوران سخت با خودمان مهربان تر باشیم؟
شرایط زندگی با کرونا پر از ابهام و پیچیدگی و در نتیجه سرشار از ترس و استرس است. کسالت و بی حوصلگی هم نتیجه طبیعی خانه‌نشینی و محدودیت‌های کرونایی ا‌ست، گاهی خشم و عصبانیت از این شرایط هم سراغ‌مان می‌آید.
فرصت خوبی‌ تست تا عملاً بیاموزیم؛ حق دادن به خودمان را و همدلی با حس‌ها و عواطف شدید و گاه عجیب و غریبی که درگیرمان کرده است. اگر بتوانیم به ترس، شم و کسالت‌مان حق بدهیم، بهتر می‌توانیم بر آنها مسلط بشویم به جای اینکه آنها بر ما مسلط شوند و اختیار زندگی‌مان را به دست بگیرند.
با توجه به قرنطینه های طولانی و دوری از نزدیکان مان از نظر شما چه تغییراتی در ما بوجود آمد؟
آن چه که به انسان فارغ از هر مرام و عقیده ای می تواند معنا و جهت بدهد و برای زندگی انگیزه ایجاد کند، دغدغه دیگری را داشتن، فکر کردن به دیگران، و اهمیت دادن به آنها است. از حضور فیزیکی به شکل معمول در کنار هم محروم ماندیم و تازه فهمیدیم، بودن در کنار دیگران برای‌مان چه معنا و نقش مهمی داشت. اما کرونا به همه ما سخت گرفت و به بعضی‌های‌مان بیشتر از بقیه. آموختیم که با گرفتن دست دیگری، دست‌های‌مان زنده‌تر می‌شود.
در دوران پاندمی کرونا بیشتراتفاق می افتد که انگیزه کافی برای بسیاری از فعالیت ها نداشته باشیم آیا این احساس طبیعی است؟
اگر قرار است آدم جوانی که کاملا سالم، زنده، فعال و ورزشکار است، ظرف دو هفته با کمی سرفه و کمی تب ناگهان ریه‌اش سفید شود و از دست برود، صحنه‌ای که بارها در این ماهها متاسفانه تجربه کردیم، پس این زندگی برای چیست؟ چرا باید تلاش کنیم؟ همه دستاوردهای‌مان، نمره، مدرک، شغل و مقام چه اهمیتی دارد؟ این همه تلاش برای موفقیت کسب کردن، در یک لحظه بر باد برود، اصلاً چرا باید به آن اهمیت بدهیم؟
غلبه حس پوچی و از درون بی‌معنا شدن، ویژگی دوران معاصر ماست. کرونا فناپذیری‌مان را به یادمان آورد و با این همه تلخی به ما آموخت که تلاش برای هر هدف خواستنی‌ اگر در لحظه هم نتواند سیراب‌مان کند، چیزی کم دارد. اگر جزء جزء تلاش ما برای رسیدن به هدف، شمه‌ای از آن هدف را نداشته باشد، حتی زمان خیلی طولانی هم برای از بین بردن حسرت و نارضایتی‌مان کافی نیست.
امیدوارم این دوران با همه سختی‌هایش، بیشترین بهره‌ها و دستاوردها را برای سلامت همه شما عزیزان به همراه داشته باشد.
 پایان گفتگو//
 مرجان خرم


CAPTCHA
دفعات مشاهده: 614 بار   |   دفعات چاپ: 30 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر