دکتر راحله علیمرادزاده در گفت و گو با خبرنگار روابط عمومی مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی فیروزگر اظهار کرد: سالمندی سالم به این معنا نیست که فرد هیچ‌گونه بیماری روحی و جسمی نداشته باشد. اتفاقاً ممکن است یک سالمند همزمان چند بیماری مزمن داشته باشد، اما همچنان از لحاظ انجام کارهای روزمره و زندگی مستقل باشد، از نظر شناختی عملکرد مناسبی داشته باشد، ارتباط اجتماعی خود را حفظ کرده باشد و در مجموع از کیفیت زندگی خوبی برخوردار باشد.

 

این متخصص طب سالمندی  گفت: در طب سالمندی، تمرکز صرف بر بیماری‌ها وجود ندارد، بلکه توجه اصلی بر «توانمندی و استقلال در زندگی روزمره» فرد سالمند است تا بررسی شود آیا سالمند می‌تواند کارهای خود را انجام دهد، راه برود، ارتباط برقرار کند و تصمیم بگیرد یا خیر.

 

وی یکی از باورهای غلط خانواده‌ها را نسبت دادن هر نقص عملکردی سالمند به حساب «عدد سن» دانست و افزود: خانواده‌ها گاهی می‌گویند «پیر شده دیگر؛ طبیعی است که حافظه‌اش ضعیف شود یا زمین بخورد»، در حالی که بسیاری از این تغییرات که منجر به اختلال در زندگی فرد سالمند شده‌اند، قابل بررسی، پیشگیری یا درمان هستند.

 

علیمرادزاده درباره تغییرات طبیعی ناشی از افزایش سن توضیح داد: آنچه در دوران سالمندی پیش می‌آید، تغییراتی مانند تحلیل نسبی قدرت عضلانی، کاهش سرعت واکنش، تغییر الگوی خواب و بیداری، کاهش نسبی سرعت پردازش اطلاعات و همچنین پیرچشمی و پیرگوشی است؛ اما «سالمندی طبیعی» نباید با ازکارافتادگی اشتباه گرفته شود.

 

وی ادامه داد: برای مثال، فراموش کردن گاه‌به‌گاه یک نام طبیعی است، اما اگر فرد مرتباً قرار ملاقات‌ها را فراموش کند، در امور مالی دچار مشکل شود یا مسیرهای آشنا را گم کند، باید توسط پزشک بررسی شود. کاهش وزن، ضعف و خستگی، زمین‌خوردن‌های مکرر، بی‌اختیاری، تغییرات خلق‌وخو و هر تغییر پیشرونده‌ای که استقلال سالمند را مختل کند نیز نیاز به بررسی پزشکی دارد.

 

این متخصص طب سالمندی در ادامه بر نقش روابط اجتماعی و احساس مفید بودن تأکید کرد و گفت: در دوران بازنشستگی و با از دست دادن مسئولیت‌ها، ممکن است سالمند احساس کند جایگاه خود را از دست داده و دچار انزوا، افت عملکرد و مشکلات خلقی شود.

 

وی یادآور شد: راه‌حل این مسئله الزاماً پیدا کردن شغل جدید نیست، بلکه می‌توان از فعالیت‌هایی مانند مراقبت از نوه‌ها، انتقال تجربه‌های شغلی، فعالیت‌های داوطلبانه، ورزش‌های دسته‌جمعی، فعالیت‌های هنری و معاشرت با دوستان استفاده کرد تا سالمند احساس کند زندگی جریان دارد، دیگران به او نیاز دارند و زندگی‌اش همچنان معنا دارد.