دکتر مژگان لطفی، روانشناس بالینی در گفت‌وگو با خبرنگار روابط عمومی دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان اظهار کرد: داشتن چند فرزند تنها به افزایش تعداد اعضای خانواده محدود نمی‌شود، بلکه به شکل‌گیری شبکه‌ای از روابط عاطفی، تجربه‌های مشترک و یادگیری‌های روزمره منجر می‌شود که تأثیر مستقیمی بر کیفیت زندگی و سلامت روان اعضای خانواده دارد.

 

وی با اشاره به نقش خانواده‌های پرجمعیت در تقویت مهارت‌های اجتماعی کودکان افزود: کودکانی که در کنار خواهر و برادر رشد می‌کنند، از سال‌های ابتدایی زندگی، تعامل اجتماعی، نوبت‌گیری، حل اختلاف و کنترل هیجانات را به‌صورت طبیعی و در بستر زندگی روزمره می‌آموزند؛ مهارت‌هایی که در آینده، توانایی آن‌ها در کار گروهی و سازگاری اجتماعی را افزایش می‌دهد.

 

این عضو هیئت‌علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران، حمایت عاطفی را از دیگر مزایای خانواده‌های چندفرزندی دانست و گفت: در مواجهه با بحران‌های زندگی مانند بیماری، مشکلات اقتصادی یا فشارهای روانی، خانواده‌های پرجمعیت معمولاً از شبکه حمایتی گسترده‌تری برخوردارند. احساس «تنها نبودن» در این خانواده‌ها نقش مهمی در کاهش اضطراب و افزایش تاب‌آوری روانی ایفا می‌کند.

 

لطفی با تأکید بر ماندگاری روابط خواهر و برادری بیان کرد: این روابط، برخلاف بسیاری از ارتباطات اجتماعی که ممکن است در گذر زمان کمرنگ شوند، معمولاً پایدار باقی می‌مانند. خواهر و برادرها به دلیل خاطرات و تجربه‌های مشترک، درک عمیق‌تری از احساسات یکدیگر دارند و در بسیاری از مراحل زندگی، از نوجوانی تا سالمندی، همراه و پشتیبان هم هستند.

 

وی یادگیری مسئولیت‌پذیری را از دیگر پیامدهای مثبت خانواده‌های پرجمعیت برشمرد و گفت: مشارکت کودکان در امور خانه و کمک به خواهر یا برادر کوچک‌تر، موجب تقویت مهارت‌هایی مانند همکاری، صبر، انعطاف‌پذیری و مدیریت زمان می‌شود؛ مهارت‌هایی که در آینده تحصیلی، شغلی و خانوادگی آن‌ها نقش مؤثری دارد.

 

این روانشناس بالینی در ادامه به پویایی فضای عاطفی در خانواده‌های چندفرزندی اشاره کرد و افزود: بازی‌های گروهی، گفت‌وگوهای خانوادگی و فعالیت‌های مشترک، فضای خانه را زنده‌تر و شاداب‌تر می‌کند و احساس تعلق و امنیت روانی را در میان اعضای خانواده افزایش می‌دهد.

 

لطفی در پایان خاطرنشان کرد: زندگی در کنار فرزندانی با شخصیت‌ها و علایق متفاوت، به کودکان می‌آموزد که به تفاوت‌ها احترام بگذارند و از یکدیگر یاد بگیرند. این تنوع شخصیتی و فکری، بستری غنی برای رشد ذهنی و عاطفی فرزندان فراهم می‌کند.