شهید محمدحسن سلطانی پگاه فرزند محمدعلی، در تاریخ ۲۹ اسفند ۱۳۴۵ در تهران و در خانواده‌ای اصیل و مذهبی دیده به جهان گشود. او پیرو دین اسلام و مذهب تشیع بود و در زمان شهادت، در سن ۲۰ سالگی و در حالی که مجرد و دانشجوی رشته هوشبری در دانشکده علوم پایه پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران بود، به شهادت رسید.

این رزمنده جوان در تاریخ ۱۱ بهمن ۱۳۶۵ در منطقه شلمچه و در جریان نبردهای دفاع مقدس به شهادت رسید. او در حالی که در محاصره دشمن قرار داشت، پس از اعلام آتش‌بس بر اثر اصابت ترکش خمپاره به ناحیه سر به درجه رفیع شهادت نائل آمد. پیکر مطهرش پس از ۵۱ روز از منطقه عملیاتی به تهران منتقل شد.

محمدحسن سلطانی پگاه از کودکی در محیطی مذهبی رشد یافت و در کنار خانواده با قرآن، نماز و آموزه‌های دینی آشنا شد. او دوران تحصیل ابتدایی را از سال ۱۳۵۰ آغاز کرد و به دلیل هوش و استعداد بالا در تحصیل موفق بود.

همزمان با دوران راهنمایی، فضای انقلاب اسلامی در کشور شکل گرفت و او با حضور فعال در مساجد و جلسات مذهبی، در کنار دیگر نوجوانان انقلابی از آرمان‌های انقلاب و اسلام دفاع می‌کرد. در این دوران در کلاس‌های اعتقادی، اخلاقی، سیاسی و احکام نیز حضور فعالی داشت.

در دوران دبیرستان و با آغاز جنگ تحمیلی، علاقه او به حضور در جبهه‌ها افزایش یافت و در چند مرحله به مناطق عملیاتی اعزام شد. او در سال ۱۳۶۴ موفق شد با نمرات عالی دیپلم رشته تجربی را دریافت کند و سپس در دانشگاه در رشته هوشبری پذیرفته شد. با این حال، تحصیل در دانشگاه مانع از حضور او در جبهه نشد و بار دیگر به مناطق جنگی اعزام شد.

شهید سلطانی پگاه در مجموع حدود پنج بار به جبهه‌های نبرد اعزام شد. او در میدان نبرد به عنوان آرپی‌جی‌زن فعالیت می‌کرد و در عملیات‌های مختلف حضور داشت. آخرین حضور او در جبهه، در جریان عملیات کربلای ۵ در منطقه شلمچه بود؛ عملیاتی که سرانجام به شهادت او انجامید.

از مهم‌ترین ویژگی‌های شخصیتی این شهید می‌توان به شجاعت، مهربانی، پاکدلی، تواضع و فروتنی اشاره کرد. او همواره با تبسم و خوش‌رویی با دیگران برخورد می‌کرد و نسبت به حفظ حرمت و رعایت ادب در برابر کوچک و بزرگ حساس بود.

شهید سلطانی پگاه فردی مقید به اصول دینی بود؛ در انجام واجبات جدیت داشت و از محرمات پرهیز می‌کرد. همچنین عشق عمیقی به امام خمینی(ره)، انقلاب اسلامی و ولایت فقیه داشت و خود را موظف به دفاع از آرمان‌های انقلاب می‌دانست.

در بخشی از وصیت‌نامه این شهید آمده است که خداوند را شکر می‌کند که او را در زمان جدال حق و باطل قرار داده و توفیق حضور در این میدان را به او عطا کرده است. او از دوستان، همسایگان و خویشاوندان خواسته است اگر بدی از او دیده‌اند او را ببخشند و همواره با یکدیگر مهربان باشند و صله رحم را فراموش نکنند.