علی جعفر نیک‌پی در دی‌ماه سال ۱۳۶۷ در شهر بیجارِ کردستان چشم به جهان گشود. خانواده‌اش از همان سال‌های کودکی، او را پسری آرام، متین و درس‌خوان می‌شناختند. علی از همان آغاز نشان داد که ذهنی کنجکاو و روحیه‌ای مطالعه‌دوست دارد؛ در مدرسه همیشه جزو دانش‌آموزان ممتاز بود و به ویژه به مباحث علمی و درسی علاقه‌ای عمیق داشت.

علاقه او به طب و درمان از همان سال‌های کودکی نمایان بود. برادرش تعریف می‌کند که یکی از بازی‌های همیشگی علی، معاینه کردن یک بالش بود که به‌عنوان «بیمار» روی میز قرار می‌داد. با جدیت کودکانه‌اش به صدای قلبش «گوش» می‌کرد، تشخیص می‌داد و برایش «سرم» یا «شربت» تجویز می‌کرد.

این علاقه دیرینه بعدها مسیر زندگی‌اش را مشخص کرد. علی دوران دبیرستان را با موفقیت پشت سر گذاشت و سپس در دانشگاه علوم پزشکی زنجان در رشته هوشبری پذیرفته شد. برای مفیدتر بودن و خدمت‌رسانی بهتر، تلاش علمی خود را افزایش داد و در مسیر تخصصی خود با پشتکار پیش رفت.

علی انسانی دنیاگریز و خدمت‌محور بود. بارها به دوستان و اطرافیانش می‌گفت که دنیا محل گذر است و آنچه می‌ماند، خدمت به انسان‌هاست. مال دنیا برایش جذابیتی نداشت؛ او به دوست، آشنا و حتی غریبه با یک چشم می‌نگریست و به همه یکسان خدمت می‌کرد. همین روحیه فداکاری بود که او را در نهایت در مسیر شهادت قرار داد.

از دست دادن علی، سنگین‌ترین داغ برای پدر و مادر سالخورده‌اش بود. او کوچک‌ترین فرزند خانواده و بسیار وابسته به «مامان مانور» و «بابا قاسم» بود. با وجود مشغله زیاد کاری، هر روز با آنان تماس می‌گرفت و جویای احوالشان می‌شد. علی چهارمین پسر خانواده بود و همواره قدردان زحمات پدر در تامین رفاه و تحصیل خواهران و برادرانش بود؛ همین قدردانی او را مصمم‌تر به خدمت و تلاش می‌کرد.

علی جعفر نیک‌پی، کارشناس پرتلاش هوشبری بیمارستان فیروزگر، در سال ۱۴۰۰ در مسیر خدمت‌گزاری به بیماران و دفاع از سلامت مردم، جان خود را تقدیم کرد و نامش در شمار شهیدان مدافع سلامت ثبت شد.