دکتر حسن پاسالاری در گفت‌وگو با خبرنگار روابط عمومی دانشکده بهداشت با تأکید بر نقش محوری شواهد علمی در حفاظت از سلامت جامعه، اظهار کرد: شناسایی و کنترل مخاطرات محیطی تنها زمانی به کاهش واقعی خطرات منجر می‌شود که دانش علمی به تصمیم‌گیری و اقدام مؤثر در عرصه عمل تبدیل شود.

 

وی با اشاره به شعار سال ۲۰۲۶ روز جهانی بهداشت محیط با عنوان «بهداشت محیط: همگام با علم برای حفاظت از جوامع» افزود: این شعار، پیوندی ناگسستنی میان دانش و سلامت برقرار می‌کند. در این رویکرد، شناسایی مخاطرات تنها نقطه آغاز است و فرآیندهایی نظیر ارزیابی مواجهه، سنجش و پایش عوامل خطر، و ارزیابی ریسک با تکیه بر شواهد علمی، اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کنند.

 

لزوم تبدیل پژوهش‌ها به راهکارهای اجرایی

این عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران بهداشت محیط را فراتر از ثبت آلاینده‌ها دانست و تصریح کرد: هنر متخصصان این حوزه باید تبدیل یافته‌های علمی به راهکارهایی باشد که در محیط واقعی زندگی مردم قابل اجرا است. این اقدامات باید با فرهنگ‌سازی ملایم، منجر به ارتقای سلامت در سطح جامعه شود.

 

دکتر پاسالاری با یادآوری چالش‌های کنونی جوامع از جمله آلودگی آب و هوا، تغییرات اقلیمی و مواجهه با عوامل بیولوژیک تأکید کرد: تصمیم‌گیری درباره این مسائل نیازمند تکیه بر داده‌های معتبر علمی است. در این میان، متخصصان بهداشت محیط نقش کلیدی در پیوند میان پژوهش، پایش، ارزیابی ریسک و اقدام عملی برای حفاظت از سلامت جامعه ایفا می‌کنند.

 

وی با اشاره به ضرورت نزدیک‌تر شدن پژوهش‌های دانشگاهی به مسائل واقعی جامعه، خاطرنشان کرد: نتایج مطالعات نباید صرفاً در قالب مقاله باقی بمانند، بلکه باید از آن‌ها برای طراحی مداخلات، اصلاح فرآیندها و حمایت از تصمیم‌گیری‌های هوشمندانه در حوزه سلامت محیط استفاده شود.

 

حفاظت از سلامت محیطی؛ مسئولیت جمعی

دکتر پاسالاری در پایان با تأکید بر اهمیت همکاری بین‌بخشی میان دانشگاه، دستگاه‌های اجرایی و مردم گفت: دستیابی به محیط سالم‌تر، مسئولیت یک گروه یا سازمان به‌تنهایی نیست؛ بلکه نیازمند مشارکت هماهنگ میان متخصصان، سیاست‌گذاران و خودِ مردم است. تحقق شعار امسال نیز در گروی این است که دانش به تصمیم‌های بهتر و در نهایت به محیطی سالم‌تر و جامعه‌ای تاب‌آورتر منجر شود.

 

۲۶ سپتامبر، روز جهانی بهداشت محیط، فرصتی برای بازخوانی نقش حیاتی محیط زیست سالم در حفظ سلامت انسان است؛ متغیرهایی نظیر کیفیت آب و هوا، مدیریت صحیح پسماند، کنترل مواجهه با مواد شیمیایی و عوامل بیولوژیک و پیامدهای تغییرات اقلیمی، از جمله ارکان اصلی در حفظ سلامت جوامع محسوب می‌شوند.