دکتر فرحناز فرزانه در گفت و گو با خبرنگار روابط عمومی بیمارستان شهید اکبرآبادی اظهار کرد: افزایش احتباس مایعات و ادم در دوران بارداری از مهم‌ترین دلایل بروز سندرم تونل کارپال است؛ وضعیتی که در آن فشار بر عصب مدین در ناحیه مچ دست افزایش یافته و موجب گزگز، بی‌حسی، درد شبانه و ضعف در گرفتن اشیا می‌شود.

 

وی افزود: استفاده از مچ‌بندهای طبی یا اسپلینت شبانه، اصلاح عادات حرکتی، کاهش فعالیت‌های تکراری با مچ دست و انجام تمرینات کششی ملایم از مهم‌ترین روش‌های درمان غیر دارویی در این بیماران است.

 

این دانشیار دانشگاه علوم پزشکی ایران با بیان اینکه در بیشتر موارد علائم پس از زایمان و کاهش ادم بدن به‌طور کامل یا تقریباً کامل برطرف می‌شود، تأکید کرد: جراحی در دوران بارداری به‌ندرت توصیه می‌شود و تنها در موارد شدید همراه با آتروفی عضلات تنار، نقص حسی مداوم یا درد مقاوم به درمان ممکن است مطرح شود.

 

وی همچنین درباره تزریق کورتیکواستروئید در این بیماران توضیح داد: در صورتی که درمان‌های محافظه‌کارانه پاسخ کافی ندهند، تزریق موضعی کورتیکواستروئید می‌تواند به‌عنوان خط دوم درمان و با جذب سیستمیک بسیار ناچیز، راهکاری ایمن و مؤثر برای کنترل علائم تا زمان زایمان باشد.

 

دکتر فرزانه در پایان خاطرنشان کرد: هدف اصلی در این بیماران، کنترل علائم و حفظ کیفیت زندگی مادر تا زمان زایمان است؛ چرا که در اغلب موارد پس از ختم بارداری، نیاز به مداخله جراحی برطرف می‌شود.